Прыкладны рукапашны бой (ПРБ)

Прыкладная сістэма рукапашнага бою была распрацавана ў СССР у сярэдзіне 1970-х гадоў у адказ на актыўны рост папулярнасці ў свеце і ў СССР разнастайных адзінаборстваў, якія маюць «усходняе» паходжанне. Праца была праведзена спецыялістамі Камітэта дзяржаўнай бяспекі СССР. У аснову быў пакладзены «сінтэтычны» падыход: выкарыстоўвалася ўсё лепшае з вядомых адзінаборстваў, але з адаптаваннем да ўмоў рэальнай сутычкі. У КДБ змаглі не проста выбраць найбольш дзейсныя прыёмы абароны і нападу, але і, карыстаючыся дасягненнямі спартыўных навук, медыцыны і фізіялогіі, перавесці іх на новы, больш высокі ўзровень. У выніку ў пачатку 1980-х гадоў з’явіўся спартыўна-прыкладны від — «Рукапашны бой».

З 1981 года рукапашны бой пачаў развівацца пад эгідай Усесаюзнага добраахвотнага фізкультурна-спартыўнага таварыства «Дынама» (ВДФСТ «Дынама»), у сувязі з чым гэтую версію доўгі час называлі «дынамаўскай». Штогод сталі праводзіцца спаборніцтвы сярод розных сілавых ведамстваў на прызы Цэнтральнага савета «Дынама», а рукапашны бой уключылі ў спартакіяду органаў бяспекі і правапарадку. Удзел у спаборніцтвах стаў абавязковай умовай для супрацоўнікаў спецпадраздзяленняў КДБ і МУС.

У 1985 годзе рукапашны бой быў уключаны ў рэестр відаў спорту як самастойны ваенна-прыкладны від спорту. Аналагічныя задачы вырашаліся і ў арміі, дзе рукапашны бой становіцца масавым, абавязковым відам падрыхтоўкі вайскоўцаў ВДВ і падраздзяленняў спецназа ва ўсіх родах войскаў. Сёння прыкладны рукапашны бой актыўна развіваецца пад эгідай Усерасійскай федэрацыі прыкладнога рукапашнага бою, праводзяцца ўсерасійскія і міжрэгіянальныя спаборніцтвы, у тым ліку з удзелам ветэранаў СВА ў дысцыпліне «адаптыўная самаабарона».

Прыкладны рукапашны бой актыўна развіваецца на тэрыторыі Расіі і краін СНД. У Расіі дзейнічае Усерасьійская федэрацыя прыкладнога рукапашнага бою, а таксама рэгіянальныя федэрацыі, напрыклад, у Санкт-Пецярбургу. Праводзяцца ўсерасьійскія і міжрэгіянальныя спаборніцтвы з удзелам спартсменаў з розных рэгіёнаў Расіі. Асаблівая ўвага надаецца адаптыўным праграмам для ветэранаў баявых дзеянняў. У краінах СНД таксама развіваюцца школы рукапашнага бою, заснаваныя на савецкай метадычнай базе.

Прыкладны рукапашны бой у спартыўнай версіі праводзіцца па уніфікаваных правілах, якія прадугледжваюць кантактны паядынак байцоў з шырокім наборам ударных і барацьбоўскіх дзеянняў.

Ключавыя асаблівасці правілаў:

Забароненыя прыёмы: у спартыўных спаборніцтвах забаронены небяспечныя траўматычныя прыёмы і ўдары, у тым ліку ўдары па патыліцы і ў спіну, а таксама некаторыя кідкі. У прыкладной версіі правілаў практычна няма.

Ахоўная экіпіроўка: ужываецца ахоўная экіпіроўка, якая дае магчымасць наносіць магутныя ўдары і, у той жа час, пазбягаць сур'ёзных траўмаў. Экіпіроўка ўключае пальчаткі для рукапашнага бою (вагой 10 унцый для спартсменаў да 75 кг і 12 унцый для спартсменаў звыш 75 кг), палявую куртку і штаны, а таксама ахоўныя прыстасаванні.

Пераможца вызначаецца па сістэме ацэнак дзеянняў байцоў.

Перавагі віду спорту

Заняткі прыкладным рукапашным боем даюць унікальныя перавагі, якія робяць яго асабліва каштоўным як для вайскоўцаў і супрацоўнікаў спецслужбаў, так і для грамадзянскіх асоб:

Эфектыўная самаабарона. ПРБ — гэта сістэма, прызначаная для абароны ад нападу ў рэальных умовах, калі няма магчымасці выкарыстоўваць зброю або спецыяльныя сродкі. Асноўная мэта — забяспечыць бяспеку чалавека ў экстрэмальных сітуацыях.

Развіццё фізічных і псіхалагічных якасцей. ПРБ развівае ўпэўненасць у сабе і сваіх сілах, паляпшае фізічную форму і здароўе, фарміруе псіхалагічную ўстойлівасць. Заняткі дазваляюць трымаць сябе ў форме, вучаць кіраваць эмоцыямі і правільна размяркоўваць энергію.

Універсальнасць. ПРБ аб'ядноўвае элементы розных відаў адзінаборстваў і рыхтуе байца да супрацьдзеяння актыўнаму суперніку. Выпрацоўваецца байцоўскі характар і фарміруецца выверены індывідуальны арсенал.

Ваенна-прыкладное значэнне. Падрыхтоўка да рукапашнага бою з'яўляецца сродкам комплекснай баявой трэніроўкі, фарміруе навыкі, неабходныя для рэальнага бою.